Η ιστοσελίδα μας βρίσκεται ύπο τη διαδικασία πλήρωσης και ανάπτυξης, για λόγους αυτούς ορισμένοι σύνδεσμοι δεν είναι ενεργοποιημένοι.
Δικηγόρος Ιωάννα Στ.Τήνου Σας καλωσορίζει! 
ΤΟ ΡΩΣΣΟΦΩΝΟ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟ Γραφείο μας ιδρύθηκε το 2005 στην Αθήνα - Ελλάδα.
Ειδικεύεται στο: Διεθνές, Αστικό, Ποινικό, Διοικητικό και Δίκαιο Αλλαδαπών στην Ελλάδα.
Σε συνεργασία με τους εκπροσώπους του γραφείου, παρέχεται η νομική υποστήριξη στις δικαιοπραξίες με την αγορά ακινήτων σε όλη την Ελλάδα, καθώς επιλογή ακινήτου με τη βοήθεια και συνοδεία από διερμηνέα του γραφείου.
Το γραφείο μας συνεργάζεται με εξέχοντα δικηγορικά γραφεία στη Ρωσία, τη Λευκορωσία, την Ουκρανία, τη Μολδαβία, Ουζμπεκιστάν, κλπ., συμβάλλοντας έτσι στην επίλυση των νομικών υποθέσεων των πελατών μας άνευ εξόδου από τη Χώρα.
Στο παρών ισότοπο του γραφείου μας, έχετε τη δυνατότητα να γνωρίσετε τις κύριες κατευθύνσεις των δραστηριοτήτων μας, καθώς και να γίνετε πελάτης μας.
Για πρώτη φορά, γίνεται προσπάθεια δημιουργίας ηλεκτρονικού γραφείο, όπου ο πελάτης θα είναι σε θέση να ανοίξει το φάκελο της δικογραφίας του, στον οποίο θα έχει πρόσβαση μόνο ο ίδιος και δικηγόρος, με την καταχώρηση στην ιστοσελίδα μας.
Από την Ιστορία της Δικηγορίας στην Αρχαία Ελλάδα:
Η γέννηση του δικηγορικού λειτουργήματος στην Ελλάδα έχει τις ρίζες του στα Αρχαία χρόνια και το πιο έντονο παράδειγμα μπορεί να εξεταστεί βάσει κάποιων πληροφοριών από την Αρχαία Αθήνα, καθώς άλλες ελληνικές πόλεις ήταν πολύ μικρότερες από την Αττική πολιτισμικά και δεν άφησαν μνημεία για το νομικό επάγγελμα.
Στην Αθήνα υπήρχαν όλες οι προϋποθέσεις ώστε να γεννηθεί το δικηγορικό λειτούργημα: η δημοκρατική δομή του κράτους, αναπτηγμένη κοινωνική ζωή, ευημερία, άνθιση του ρητορικού λόγου, προφορικότητα και δημοσιότητα διαδικασίας στο Δικαστήριο, και, επιπλέον, ο κανόνας της αρχής της εκατέρωθεν ακροάσεως, τόσο σε αστικές όσο και σε ποινικές διαδικασίες. Συγκεκριμένα, η ευγλωττία ήταν πολύ σημαντική στην ελληνική κοινωνία. "Είναι ντροπή να μην είσαι σε θέση να υπερασπιστείς τον εαυτό του με το χέρι, αλλά η χειρότερη ντροπή είναι να μην ξέρεις πώς να υπερασπιστείς με το Λόγο," - λέει ο Αριστοτέλης.
Ο ρητορικός λόγος έπαιζε σημαντικό ρόλο στο δικαστικό πεδίο. Δεδομένου ότι οι δικαστές ήταν απλοί πολίτες οι οποίοι είχαν ελάχιστη κατανόηση της νομολογίας και δεν μας έκπλήσσει το γεγονός ότι η κύρια προσοχή στρεφόταν στις αγορεύσεις των αντιδίκων, πράγμα το οποίο σήμαινε ότι εάν δεν έχεις το λέγειν θα χάσεις την δίκη. Εν τω μεταξύ, το πρόσωπο που δεν είχε το χάρισμα του λόγου έπρεπε να υπερασπιστεί το ίδιο προσωπικά υον εαυτό του ενώπιον Δικαστήριου, σύμφωνα με τον κανόνα που ίσχυε στην Αττική. Πριν την παράσταση ενώπιον του Δικαστηρίου, τα άτομα αυτά απευθύνονταν στους ειδικούς συντάκτες των αγορεύσεων για τους διαδίκους, και στη συνέχεια μάθαιναν την ομιλία απ'έξω προκειμένου να έχει καλή παρουσία στο ακροατήριο. Αρχικά τέτοιες ομιλίες ονομάζονταν λογογραφίες, και τις έγγραφαν για τους συγγενείς και φίλους, αλλά στη συνέχεια η ασχολία αυτή εξελίχθηκε σε επάγγελμα για ορισμένη κατηγορία ατόμων, και οι οποίοι έπειτα ονομάστηκαν λογογράφοι ή δικογράφοι.
Αυτή ήταν η πρωταρχική μορφή των νομικών υπηρεσιών στην Ελλάδα, την οποία ένας συγγραφέας ονομάσε "βουβή δικηγορία". Και όμως, παρέμεινε κυρίαρχη μέχρι το τέλος της ύπαρξης του Κράτους, και πολλές λογογραφίες μεγάλων Ελλήνων ομιλητών που σώθηκαν μέχρι σήμερα δείχνουν το μέγεθος της ανάπτηξης των παλαιών χρόνων.
Παρ'όλα αυτά, λογογραφίες δεν μπορούσαν να ικανοποιήσουν απόλυτα την ανάγκη για δικαστική προστασία. Λαμβάνοντας υπόψη τις δυσκολίες που μαθαίνουν απ'έξω ολόκληρα κείμενα, και έτσι η λογογραφία χρησίμευε μόνο στην αγέρευση του κατήγορου ή του ενάγωντος.
Όπως ήδη προαναφέρθηκε, η ελληνική δικηγορία συνδέονταν περισσότερο με την τέχνη το ρητορικού λόγου παρά με τη νομοθεσία. Οι Αρχαίοι Έλληνες ήταν οι άνθρωποι μια ιδιαίτερη καλλιτεχνική τάση, και με ζήλο επιδίδονταν σε οποιαδήποτε μελέτη των τεχνών και, μεταξύ άλλων, ρητορικού λόγου. Νομικές γνώσεις δεν ήταν απαραίτητες. Για το σκοπό αυτό υπήρχε μια ειδική κατηγορία των νομικών συμβούλων, δικηγόρων, και (πραγματιστές)οι οποίοι συνόδευαν τους ομιλητές στα Δικαστήρια και γνωμοδοτούσαν, αν ήταν αναγκαίο, και πρείχαν νομικές πληροφορίες.Το επάγγελμά τους δεν απολάμβανε μεγάλης εκτίμησης. Τουλάχιστον, ο Κικέρων λέει ότι οι νομικοί ήταν συνήθως άτομα χαμηλού επιπέδου καταγωγής, και εργάζονταν έναντι μικρής αμοιβής. Σύμφωνα με τη φύση του δικηγορικού λειτουργήματος τότε, για την εκπαίδευση δεν ήταν βασική η μελέτη της νομοθεσίας, αλλά μελέτη και άσκηση του ρητορικού λόγου.
Άλλο, ακόμη πιο αξιοσημείωτο χαρακτηριστικό των Αρχαίων Ελλήνων δικηγόρων ήταν ότι οι διάδικοι και οι δικηγόροι τους δεν είναι πάντοτε σε θέση να αγορεύσουν στο ακροατήριο όλα όσα ήθελαν, επειδή υπήρχε χρονικό όριο ομιλίας για κάθε διάδικο της Δίκης.
Τέλος, πρέπει να αναφερθούμε και σε μια άλλη πλευρά Αρχαίων Ελλήνων Δικηγόρων: στην ακραία σκληρότητα των ισχυρισμών και εκφράσεων, ακόμη και απλές απρέπειες, πολλές παρεμβάσεις των ομιλητών. Με το θερμόμετρο να ανεβαίνει στην αγόρευση του δικηγόρου δεν γλίτωνε: ούτε το καλό όνομα του αντιδίκου του, ουτε η τιμή της συζύγου και της μητέρας του, ουτε η σεμνότητα των ακροατών. Στις αστικές υποθέσεις, οι δικηγόροι ήταν κάπως συγκρατημένοι. Αλλά στις ποινικές υποθέσεις η υπεράσπιση θύμιζε καυτηριασμό.
πήγη σε μεταφραση από Ρώσικη:http://www.minjust21.ru/Proishozhdenie_i_razvitie_grecheskoy_advokatury
